سلام دوستان خوب داداش مهدی

احتمال می‌دم که يه‌مقدار اين شکلی بشين  يعنی بخوره تو ذوقتون وقتی ببينيد ايندفعه شخص متفاوتی از اينجا سر در آورده و نوشته؛ اگر اين‌جور بشه بايد بگم خيلی بی‌ذوقين ! اما باور کنيد تقصير من نيست . هرچی غرغر داريد اين شما اين گوش داداشی ما .البته و اصولا تنوع لازمه گاهی.شايد ديگه نيام...شايد همش بيام! بستگی به شرايط داره اما اين دل کوچولوی منو نشکونيدها  چون يکی هم يه روز مياد زبونم لال ...روم به ديوار...دل شما رو ميشکونه خدای نکرده!

 حالا بگذريم.هديه‌ی اول من به شما اينه ، بعدش اينه ،  بعدشم اين بهانه از حسين پناهی عزيز.روحش شاد...

بی تو       نه بوی خاک نجاتم داد       نه شمارش ستاره‌ها تسکينم

چرا صدايم کردی       چرا؟!

سراسيمه و مشتاق   سی سال بيهوده در انتظار تو ماندم و نيامدی

نشان به آن نشان   که دوهزار سال از ميلاد مسيح می‌گذشت

و عصر ،       عصر واليوم بود       و فلسفه بود       و ساندويچ دل و جگر

 

خوب دوستای گل..اينم از ما و رويای حسين پناهی.

                                 قربون همه‌ی شما...يا علی        

                                                                          رويا